Konuk Yazar
Giriş Tarihi : 01-08-2020 20:46
Güncelleme : 21-08-2020 18:35

Hoşnutsuz İnsanlar Ülkesinde

Türkiye uzunca bir süredir mutsuz ve hoşnutsuz insanların ülkesi

Türkiye uzunca bir süredir mutsuz ve hoşnutsuz insanların ülkesi. Salgın hastalık faktöründen bağımsız olarak bu genel mutsuzluk hali tamamen yoksulluk ve imkansızlıklar ile ilişkili. Özellikle gençler ve muhakeme yetileri bir seviyeye ulaşabilmiş olanlar, Türk vatandaşı olmanın kendilerine bir ayrıcalık tanımadığını aksine yük oluşturduğunu düşünüyorlar. İnternetin kitle iletişiminde yarattığı büyük gelişmeler ile dünyanın bir yanındaki bilgi anlık olarak diğer yanına ulaşabiliyor.

Böyle bir ortamda yoksul milletlerin üyeleri diğer milletlerin aslında kendilerinden pek de farklı olmadıklarını anlıyor. Demokrat, özgür, müreffeh toplumları yaratan bireylerin uzaydan gelmediğini kavrayanlar neden onlardan biri olmadıklarını sorguluyorlar. Günümüzde ortalama bir Türk, markete gittiğinde en temel ihtiyaçları dışındaki harcamalarının kendisine zarar olarak döneceğini içselleştirmiş durumda. Daha vahimi ise ortalama Türk’ün refah bakımından artık en temel ihtiyaçlarını dahi karşılayamayacak bir sınıra gelmiş olması. Çağ açıp çağ kapatan, yedi düvele diz çöktürmüş ortalama Türk çocuklarına çikolatalı gofret alamıyor. İşte bunlar ülkenin üzerindeki kara bulutları açıklıyor: Sinirli ve gergin insanlar, asık suratlar, mutsuzluk, yoksulluk ve bütün bunların farkında olan hoşnutsuz çoğunluğun siyasal iktidar tarafından bir avuç azgın azınlık olarak kaydedilmesi.

Şüphesiz ki Türkiye’yi bu şartlara getiren tek şey mevcut iktidar değil. Ülkenin farklı gruplarına göre iktidara ortaklık yapanlar da farklılaşıyor. Demokratik reform ve ekonomik kalkınma vaatleri ile iktidarı eline alan İslamcılar kısa sürede çoğunluğun takdirini kazanmayı başardılar. Hem eski Türkiye’deki Kemalist vesayeti kaldırmışlardı hem de AB sürecinin etkisiyle gelişen politikalar sayesinde İslamcılığın o kadar da öcü olmadığını liberal ve sol özgürlükçü çevrelere kanıtlamışlardı. Lakin 2011 Referandumu, Gezi Parkı, Çözüm Süreci ve en sonunda Fethullahçı darbe girişimi ile iktidarın pek de masum olmadığı sonunda anlaşılmıştı. Ülke son olarak 2017 Referandumu ile bir tarikatın askeri darbesinden kurtulmuşken başka bir tarikatın parlamenter sistemi ve denge-denetleme mekanizmalarını ortadan kaldırdığı bir durumun içine düştü. Otoriter bir yönetim anlayışı benimsendi, ülkenin kurucu değerleri hedef alındı ve milliyetçi-dinci popülist bir program işleme konuldu. Bu dönemden sonra onları taşıyacak olan ortaklar da doğal olarak değişti.

Liberallerin yerini otoriter milliyetçiler, sol özgürlükçülerin yerini ulusalcılar aldı. İslamcıların ortaklıklarını değiştirmediği kitleler ise onların asıl yüzlerini ortaya koyan tarikatlar idi. Bu noktada iktidara muhalif kalabilen Kemalistler liberalleri suçlamakta. Liberaller ise Kemalizm’in günümüz koşullarından pek de farklı bir Türkiye kurmadığı görüşündeler. Öte yandan yükselişe geçen milliyetçiler de daha farklı ayrışmalar bulunsa da genel olarak otoriter ve hürriyetçi eksenlerde pozisyon almış durumdalar. Bir taraf ilk dönem liberaller gibi iktidarın kendi çizgilerine geldiğini düşünürken diğer taraf iktidarın milliyetçiliği kılıf olarak kullandığını düşünüyor.

Kürtler ise PKK teröründen, AKP ve HDP arasındaki savrulmalardan sonra ne Türk’üm diyebiliyor ne de Kürt’üm diyebiliyor. Bütün bu suçlamalar, savrulmalar, ayrışmalar ise temelde gayet net şeyler için gerçekleşiyor: Demokrasi, özgürlük ve refah. Bir Türk milliyetçisinin en büyük ideallerinden biri Türkiye’nin müreffeh bir ülke olmasıdır. Türkler’in Batı ülkelerindeki kadar demokrat, özgür, mutlu ve refah hayatlar sürmelerini sağlamak aynı beklentilere sahip Kürt kökenli bir vatandaşın da en az başkaları kadar bunlara ulaşmasını sağlayabilecekken bu iki kimlik birbirine ne kadar uzak olabilir?

Türkiye’nin hoşnutsuz vatandaşları kendi içlerindeki bütün bu ayrışmalara rağmen son seçimlerde büyük bir iş başardılar. Yandaş bir eliti zenginleştiren ve demokrasiye karşı faaliyetlere girişen bir iktidara karşı birleşmenin çok da zor olmadığını gösterdiler. Bunu sağlayan temel faktörlerden biri Türkiye’nin kurucu partisi CHP’nin aldığı pozisyondu. Belirli bir elitin yörüngesinden çıkarak kapsayıcılığı benimseyen ve seçim dönemindeki bütün suçlamalara rağmen kriminalize edilemeyen yapısıyla büyük bir umut haline geldi. Atatürk’e koşulsuz bağlılık ve iktidarın koalisyon ortağından ayrılarak kurulan hürriyetçi milliyetçi bir parti ile yapılan ittifak meşru muhalefetin de zeminini hazırladı. Adayların ideolojik kalıplardan değil hoşnutsuz vatandaşların temsiliyetini sağlayacak kişilerden oluşması geniş bir toplumsal uzlaşı sağladı. Partinin seçim süresince savunduğu değerler ise seçim zaferini getirdi.

CHP’nin son seçim başarısının ardındaki değişim bir anlamda uçuruma sürüklenen bir ülkede yeşerebilecek büyük bir umudu da simgeliyor. Türkiye’deki hoşnutsuz vatandaşlar arasında mevcut iktidara kimin/neyin sebep olduğu konusunda farklı grupların birbirlerini suçladıklarını söylemiştik. Oysaki temelde iki ayrı uçta olsalar da aynı ideallere sahip olabileceklerini de göstermiştik. Türkiye’deki mevcut yoksulluk ve imkansızlık aslen tarihsel bir zihniyete dayanmaktadır. Türk modernleşmesi ve Cumhuriyet’in ilanı ile Türkler belirli bir elit, aile, grup için değil kendileri için var olmayı ve başlarını dik tutmayı öğrendiler.

Kurtuluş Savaşı’nın ardından ipleri eline alan Atatürk diğer liderlerin aksine gücünü kendisini ve ailesini zengin etmek için kullanmak yerine küllerinden doğan bir milleti yoksulluktan kurtarmak için kullandı. Savaş meydanlarında Türk milletinin var olduğunu hatırlatan Atatürk; siyasal-ekonomik reformlarıyla da bu milleti demokrat, özgür ve zengin hale getirmeye çalıştı. Bu yoldaki politikaları sürdürülebilir bir refah yaratmak konusunda tartışılır durumda olsa da Türk vatandaşlarına artık bir aileyi değil kendilerini beslemeleri gerektiğini kavratmıştı. Batı örneklerinde olduğu gibi belirli zümrelerin değil de milletin zenginliği için demokrasi şarttı fakat Atatürk’ün ömrü görmeye yetmedi. Ardından İnönü de demokratikleşme hareketlerini destekledi ve milleti için çalıştı. Fakat bir türlü oluşturulamayan gerekli ekonomik kurumlar ve tek gücün keyfiyetinden doğan CHP içindeki yolsuzluklar halkta olumsuz fikirlere yol açtı. Kemalist ideolojinin yıllar boyu şekillenirken devlet ideolojisi haline gelmesi, baskıcı bir nitelik kazanması ve belirli bir elit kurarak millet üzerinde tekrar sömürü kurması; CHP iktidarı ile birlikte bu iktidarın temsil ettiği Kemalizm ve modernleşmenin de karşı cepheye konmasına yol açtı. Ardından farklı çevrelerden destek alarak iktidara gelen alternatiflerin de kötü olduğu görüldü.

AKP dönemine kadar çok da farklı olmayan olaylar döngüsel olarak yaşandı. Türk vatandaşları iki kutupta ayrışırken beklentiler yine, hep aynıydı. Demokrasi, refah ve özgürlük. AKP döneminin bir dönüm noktası olma sebebi Türkiye’deki zihniyet farklılaşması. İktidar vaat ettiklerini tersine çevirip kendi sonunu hazırlamış olsa da diğer taraftaki değişim gözle görülür şekilde gerçekleşiyor. İslamcıların, milliyetçi ve kurucu niteliğinden dolayı bir türlü hain ilan edemediği seküler cephe döngüye giren kendi tabularını yıkıyor. Modernleşmenin millet ile birlikte gerçekleşeceği, siyasetçilerin hesap verebildiği, özgürlüğün herkes için özgürlük olacağı bir cumhuriyet hayal ediliyor. Bugün Türkler en az Almanlar kadar değer görmek istiyor.

En az İngilizler kadar iyi bir yaşamı hak ettiklerini düşünüyorlar, hak ediyorlar. Bir aileyi, zümreyi, eliti beslemek istemiyorlar. Modernleşirken demokrasiden uzaklaşmak istemiyorlar. Sahte özgürlük masallarına inanmak istemiyorlar. Sahte kahramanlık masallarına da inanmak istemiyorlar. Cumhuriyet’i koruduğunu söyleyen askeri darbeleri de istemiyorlar çünkü cumhuriyeti korumak zorunda kalmak istemiyorlar. Başka bir diktatörlük ise hiç istemiyorlar. Kapsayıcı siyasal ve ekonomik kurumların var olduğu; bireyin zenginleşmek ve milletini zenginleştirmek için teşvik edildiği, demokratik, çağdaş ve özgür bir ülke istiyorlar. Sansürler, baskılar, gerici politikalar bize karanlık bir tablo çizse de karanlığın ucu Atatürk’ten beri hiç olmadığı kadar aydınlık duruyor.

Hüseyin Dönmez

NELER SÖYLENDİ?
@
Konuk Yazar

Konuk Yazar

DİĞER YAZILARI Muhalefet 12-08-2021 10:49 Piston Aşağı mı İndi? 03-08-2021 22:55 Vahşice Katledilmiş Küçücük Bedenler: EOKA Tarafından Öldürülen Kıbrıslı Türk Çocuklar 31-05-2021 09:55 Değişmeyen Başlık: Onlar Kalabalık, Biz Yükseğiz 19-05-2021 11:17 Ülkücülerin 'Ablası', Ülkücülerin 'Şahikası' 10-05-2021 11:15 1915 Ermeni Meselesi; Balkanlar, Kafkasya ve Ortadoğu 27-04-2021 10:11 Kayıp Sadece 128 Milyar Dolar Mı? 16-04-2021 11:21 Dünya Finans Sistemi ve Merkez Bankası: Arkasındaki Pek Bilinmeyen Gerçekler 29-03-2021 09:21 Tarih Türkeş'i Haklı Çıkardı 16-03-2021 22:51 Indie Oyun Sektörü: Bekleyeni Olmayan Bir Avuç Geliştiricinin Hikayesi 05-03-2021 12:32 “Anadolu İrfanı’na” Aykırı Bir Anadolu Türk Ozanı: Karacaoğlan 19-02-2021 10:55 Zeki Velidi Togan Hoca’nın Eğitim Disiplini Ve Hatıralarım 07-02-2021 09:21 Putin’in Tahtını Sallayan Liberal Milliyetçi: Navalny 31-01-2021 11:34 Turan: Asla Olmayacak Olanda Diretmek 08-01-2021 10:41 FPS Oyunlarının Tarihi Gelişimi 04-01-2021 11:10 Hakkı Öznur'un Kitaplarından İntihal Yapan Yapana 22-12-2020 10:00 Şiiri Kim Öldürdü? 12-12-2020 13:52 Kürdistan Kavramının Günümüzde Olmayan Karşılığı 17-11-2020 09:48 Cumhuriyet Halk Partililerin Amerikan Seçimleri ile İmtihanı 06-11-2020 10:07 Bir Algı Aracı Olarak YPJ İllüzyonu 05-10-2020 13:44 Küresel Dünya Küresel Life 28-09-2020 11:26 Medeniyet Dili Olarak Türkçe ve Hasan Tahsin 18-09-2020 12:37 Bölüneni Börü Yer mi? - Milliyetçi Ayrışma 17-09-2020 10:15 Kızılelma Gömleği X AKP 11-09-2020 10:16 Ölüm Cezasına Dair 03-09-2020 09:13 Doğu Türkistan Milli Davamız mıdır 01-08-2020 21:01 Hoşnutsuz İnsanlar Ülkesinde 01-08-2020 20:46 Atatürk'ün 9. Ordu Müfettişi Olarak Görevlendirilmesi 25-07-2020 20:05 Türkiye’de Kadının Yaşama Hakkı 21-07-2020 22:05 Libya'dan Eli Boş Dönmeyelim? 28-06-2020 20:20 Türk Milliyetçilerinin Günahları 03-06-2020 21:19 Din, Kamu Hizmeti Olmalı Mıdır? Bir Din Kamu Hizmeti Olarak Diyanet İşleri Başkanlığı Tartışması ve Fransız Laikliği Örneği 19-05-2020 19:31 Türkiye’de Sivil Toplum ve AB Üyelik Süreci 18-05-2020 20:46 Bir Siyasal Araç Olarak Serseri Aşık Liseli 16-05-2020 20:20 Lider Ne Diyorsa Doğrudur 05-05-2020 20:27 Bir Kısır Tartışma: Türk Milliyetçiliği mi, Türk-İslam Milliyetçiliği mi? 03-05-2020 21:21 Doktor Rıza Nur Hakkında Birkaç Soru ve Cevap 01-05-2020 21:14 Sahi, Devlet Neydi? 21-04-2020 20:31 Kızıl Hegemonyanın Kanlı Propagandası 17-04-2020 20:31 Çin Gerçekten Virüsü Yendi mi? 10-04-2020 21:00 Eski Türklerde Yada Taşı ve Genel Bilgilendirme 14-04-2020 20:50 Böyük Türk Mücahidi: Başbuğ Alparslan Türkeş 04-04-2020 21:02 Firdevsi ve Nevaî Üzerinden Hedefe İlerleme 31-03-2020 20:26 Bir AKP Masalı 04-03-2020 20:19 Bir Kutsala Dokunmak: Nevzat Kösoğlu'na Dair 03-02-2020 19:59 Kime Hitap Eder Bu Hutbeler 24-11-2019 19:48 İntihar Mı İsyan Mı 15-11-2019 18:11 Türk Genel Devriminin Kısa Bir Deyimi 29-10-2019 17:27
E-Bülten Kayıt
ARŞİV ARAMA