M. Bahadırhan Dinçaslan
Giriş Tarihi : 06-12-2020 18:55
Güncelleme : 28-12-2020 12:04

Nazım Dişe Dokunur mu II: Alt-Kültürün İçyüzü

Aşağıdaki metin, Dana Gioia’nın 1991 yılında The Atlantic’te yayımlanan bir makalesidir. TamgaTürk sanat teması kapsamında, daha önce yayımladığımız çalışmaların yanında, ikinci bölümünü sunmaktan mutluluk duyuyoruz.

Gioia’nın dikkat çektiği bazı hususlar Türkiye’de en azından “çok geçerli” değil, ABD’de olduğu gibi bizde akademi ve ekonomiyle iç içe geçerek meslekleşmiş bir şair sınıfı yok. Fakat önceki bölümde olduğu gibi, Türk şiirinin gidişatına dair kaygı duyanların ülkemizle paralellik kurabilecekleri birçok tespitinin olduğuna inanıyoruz. Hafta boyunca makalenin diğer bölümleri de yayımlanmaya devam edecek.


Nazım Dişe Dokunur mu II: Alt-Kültürün İçyüzü

Şiirin kısalan endamını gelişen alt-kültürün içinde dahi gözlemlemek mümkün. Şiir dünyasının oturmuş ritüelleri, dinletiler, küçük dergiler, atölyeler ve konferanslar, şaşırtıcı derecede çok sayıda gönüllü sınırlamalar içeriyor. Neden, mesela, şiir müzik, dans ya da tiyatroyla bu kadar az sentezleniyor? Birçok dinletide program yalnızca nazımdan oluşuyor – ekseriyetle de o gecenin şairinin şiirlerinden. Kırk yıl önce, Dylan Thomas şiir okuma programları yaptığında, programın yarısını başka şairlerin şiirlerini okumakla geçirirdi. Thomas pek de alçakgönüllü bir adam değildi ancak sanatının karşısında mütevazıydı. Bugünlerde dinletilerin çoğu şairin şiirinden çok egosunun methedildiği etkinliklere dönüştü. Bu tür etkinliklerin katılımcılarının ekseriyetle şairlerden, şair namzetlerinden ve şairin arkadaşlarından oluşmasına şaşmamak gerek.

Şu an yedi düzine dergi yalnızca şiir yayımlıyor. Edebi kritik yayımlamıyorlar, yalnızca sayfa sayfa yeni yazılmış şiirler… Bunca şiirin kasara altına doldurulmuş kaçak göçmenler gibi sıkış tıkış şekilde bir araya getirilmesi insanın kalbini acıtıyor. Bir sürü donuk örnek arasında parlak bir şiir bu yüzden kolaylıkla gözden kaçabiliyor. Bu küçük dergileri açık bir zihin ve dikkatle okumak ciddi bir çaba gerektiriyor. Bu çok az kişinin umrunda, hatta çoğunlukla dergilere şiir gönderenlerin bile umrunda değil. Kitle medyasındaki şiire kayıtsızlık, tam aksi cihette bir canavar yarattı – şiiri bilgece değil ama aşırı seven dergiler.

Otuz yıl öncesine kadar dergilerde yayımlanan şiirlerin çoğu, farklı ilgi alanlarına ve “uzman olmayan” bir kitleye hitap ediyordu. Şiir, siyaset, mizah, kurgu ve kritiğin yanında, okuyucunun ilgisini çekmek için rekabet ediyordu – bütün bu janrlar için sağlıklı sonuçlar yaratan bir rekabet. Okuyucunun dikkatini üzerinde toplamayan bir şiir pek de şiir kabul edilmiyordu. Editörler kendi okuyucu kitlelerinin ilgi göstereceğini düşündükleri şiirleri seçiyorlar, dergilerin çeşitliliği de farklı şiir tarzlarının yayımlanmasını temin ediyordu. İlk dönem Kenyon Review Robert Lowell’in şiirlerini eleştiri makaleleri ve edebi değerlendirmelerle birlikte yayımlıyordu. Eski New Yorker Ogden Nash’in şiirlerini karikatürler ve kısa öykülerin arasına koyuyordu.

Genel kitleye hitap eden birkaç dergi, The New Republic ve The New Yorker gibi, her sayıda şiir yayımlamaya devam ediyorlar ama, The Nation dışında hiçbiri bu şiirleri kritiğe tabi tutmuyor. Bazı şiirler, bir avuç genel kitleye hitap eden, geniş bir gündemi takip eden dergilerde, The Threepenny Review, The New Criterion ve The Hudson Review’da kendilerine yer bulabiliyorlar. Fakat dergilerde yayımlanan şiirlerin çoğu yalnızca edebiyat profesörlerinin, yaratıcı yazarlık öğretmenlerinin ve bunların öğrencilerinin teşkil ettiği kapalı bir kitleye hitap edebiliyor. Bunlardan çok azı, örneğin American Poetry Review ve AWP Chronicle, bir nebze olsun geniş bir kitleye ulaşabiliyor. Fakat pek çoğunun okur sayısı ihmal edilebilecek seviyede. Fakat sorun kitlenin büyüklüğü değil. Sorun onların kayıtsızlığı, yalnızca bir alt-kültür içinde ve bu alt-kültür için var olmayı kabullenişleri.

Şiir alt-kültürü yayınlarının karakteristikleri nelerdir? Evvela, konulardan biri çağdaş Amerikan edebiyatıdır, daha önce defalarca çevrilmiş şairlerden yapılmış birkaç çeviriyle desteklenir. Sonra, eğer şiirden başka bir içerik basılıyorsa, bu genellikle kısa öyküdür. Üçüncü olarak, eğer tartışma ve iddia içeren bir nesir yayımlanıyorsa, içerik ezici şekilde olumludur. Bir söyleşi varsa, söyleşi utanmaz bir şekilde yazara yaltaklanan bir tınıdadır. Bu dergiler için eleştirel nesir yeni kitaplara dair tarafsız bir bakış sunmak için değil, onları tanıtmak için vardır. Pek sık şekilde, eleştirmenler ve değerlendirmek için seçtikleri yazarlar arasında kişisel bir ilişki vardır. Nadiren olumsuz bir değerlendirme yayımlandıysa, kesinlikle hizipçidir, derginin dahil olduğu akımın reddettiği bir estetik anlayışı eleştiriyordur. Editörlüğün gizli kuralı, görünüşe göre, “okurlarını asla şaşırtma ve rahatsız etme, zira onlar, her şeyden önce, zaten ekseriyetle bizim dostlarımız ve meslektaşlarımızdan ibaret.” 

Değerlendirme yapmanın yorucu mesaisini terk edince, şiir alt-kültürü kendi sanatını küçültüyor. Her yıl sıradan bir okurun değerlendirebileceğinden çok daha fazla sayıda yeni şiir kitabı çıktığı için, okur en iyi kitapları öneren eleştirmenlerin tarafsızlık ve sevgisine güvenmek zorunda. Fakat ana akım medya bu görevi çoktan bıraktı, bu alanda özelleşmiş medya ise şiiri korumakla o kadar meşgul ki acımasız yorumlar yapmakta isteksiz. American Poetry: Wildness and Domesticity kitabında, Robert Bly bu yüreklendirici eleştiri anlayışının aşındırıcı etkisini isabetli bir şekilde tarif ediyor:

Tuhaf bir haldeyiz: Şu sıralar bütün Amerikan tarihinde görülenden çok daha fazla kötü şiir yayımlanıyor ancak eleştirilerin çoğu olumlu. Münekkitler “Kötü olana saldırmam, her şey hak ettiğini bulacaktır” diyorlar, ancak ülke vasat şiirin övüldüğü, ya da asla eleştirilmediğini gören ve kafası karışan genç şairler ve okurlarla dolu; bunlar da nihayetinde kendi eleştirel anlayışlarından şüphe etmeye başlıyorlar.

Bir özel sosyal çevre hissi çağdaş şiir antolojilerinin çoğunda karşımıza çıkıyor. Bu derlemeler kendilerini en iyi şiire ulaşmak için güvenilir rehberler olarak sunsalar da, akademi dışındaki okurlara yönelik hazırlanmıyorlar. Bir antoloji çıkarmanın en iyi yolunun, ders veren şairlerin şiirlerini koymak olduğunun farkına varan editör sayısı epey arttı. Ahbap-çavuş fırsatçılığı ruhuyla oluşturulan bu antolojilerin çoğu, edebi kalitenin editörün ya da okurun pek de aldırış etmemesi gereken bir mefhum olduğu izlenimi veriyor.

1985’te yayımlanan Morrow Anthology of Younger American Poets, mesela, özel seçilmiş edebi bir derleme olmaktan çok, yaratıcı yazarlık hocalarının bir fihristi gibi (her şairin bir fotoğrafını bile paylaşıyor). Yaklaşık 800 sayfada, bu antoloji tam 104 önemli genç şairi ele alıyor ve ne hikmetse neredeyse hepsi yaratıcı yazarlık kursu veren insanlar. Antolojiyi yaratan ve seçkiye yön veren editöryal prensip, görünüşe göre, önemli bir meslektaşı seçki dışında bırakmış olma korkusuyla şekillenmiş. Kitapta birkaç güçlü ve orijinal şiir var, fakat o kadar kötü örneklerle birlikte sunulmuşlar ki, iyi şiirler bu çalışmaya yanlışlıkla, rastgele mi girdiler diye merak ediyorsun. Daha kötü bölümlerdeyse kitabın okunmak için değil, yalnızca ciltlenmek için çıkarıldığından şüphe ediyorsun.

Hakiki mesele tam olarak bu. Şiir alt-kültürü artık yayımlanan şiirlerin hepsinin okunacağını varsayarak hareket etmiyor. Diğer akademik bölümlerdeki meslektaşları gibi, şiir profesyonelleri iş güvenliği ve kariyer ilerlemeleri açısından yayın çıkarmak zorundalar. Yayın çıkarmazlarsa, ya da çok uzun süre beklerlerse, ekonomik vaziyetleri ciddi bir riskle karşı karşıya kalır.

Sanat alanında, tabii ki, herkes niteliğin nicelikten daha önemli olduğu hususunda hemfikir. Bazı şairler yalnızca tek, unutulmaz bir şiir sayesinde hatırlanmaya devam ediyorlar; Edmund Waller’in “Go, Lovely Rose” şiiri, ya da Edwin Markham’ın “The Man with the Hoe” şiiri, örneğin, yüzlerce gazetede tekrar tekrar basılarak şöhret kazandılar, bu bugünlerde hayal dahi edemeyeceğimiz bir olay. Bürokrasi, doğası gereği, edebi kalite gibi soyut bir şeyi ölçmekte zorlanıyor. Kurumlar yaratıcı sanatçılarını işe almak ya da terfi ettirmek için değerlendirirken, objektif görünen bir yöntem bulmaya mecburlar. Eleştirmen Bruce Bawer’in dediği gibi:

Bir şiir her şeyden evvel, kırılgandır, özgün değeri ya da değersizliği korkutucu derecede sübjektif bir değerlendirmeye tabidir; fakat burslar, dereceler, atamalar ve yayınlar objektif verilerdir. Bunlar ölçülebilir, dolayısıyla CV’de yer alabilir.

Bu kurumlarda kariyer yapmayı ciddi ciddi düşünen şairler, başarı kriterlerinin ekseriyetle nicel olduğunun farkındalar. En kısa zamanda, olabilecek en fazla sayıda yayın çıkarmak zorundalar. Özgün yaratıcılığın yavaş olgunlaşma süreci, komite önünde tembellik gibi görünüyor. Wallace Stevens ilk kitabı çıktığında 43 yaşındaydı. Robert Frost 39’du. Bugün bu mıymıntı herifler işsiz kalırlardı.

Edebi dergilerin ve mecraların son otuz yılda hızla çoğalması, kamuoyunda şiire artan ilgiye bir cevap olarak değil, bir an evvel işe alınması gereken yazarlık hocalarına duyulan ihtiyaç nedeniyle ortaya çıktı. Hiç kimsenin istemediği yiyecekleri üreten teşvikli tarım gibi, tüketicinin değil, yapımcının çıkarlarına hizmet eden bir şiir endüstrisi yaratıldı. Bu süreçte de, tabii ki, sanatın bütünlüğüne ihanet edildi. Tabii ki hiçbir şair bunu kamuoyu önünde itiraf etmeye mezun değildir. Profesyonel şiir müesses nizamının kültürel kredi notu, kibar bir iki yüzlülük sayesinde muhafaza edilebiliyor. Zira mevzubahis olan kamu ve özel sektörden gelen milyonlarca dolarlık bir finansman. Şanslılar ki, alt-kültürün dışındaki kimse bu meselenin üzerine gidecek kadar konuyla ilgilenmiyor. Bir Woodward ya da Bernstein hiçbir zaman gelip Associated Writing Programs’ın bir örtbasını açığa çıkarmayacak.

Yeni şair, edebi eserler yayımlayarak değil, özel eğitim hizmetleri sayesinde geçiniyor. Ekseriyetle büyük bir kurum için çalışıyor ya da çalışmak istiyor – genellikle devlet tarafından işletilen bir kurumda, bir okulda, kolejde ya da üniversitede, (hatta son zamanlarda hastanede ya da hapishanede) – başkalarına nasıl şiir yazılacağını öğretiyor, daha üst seviyeye çıkınca da, nasıl şiir yazılacağını öğretmeyi öğretiyor.

Meseleye yalnızca ekonomik açıdan bakarsak, çağdaş şairlerin çoğu asıl kültürel işlevlerine yabancılaştırılmış durumda. Marx’ın ifade ettiği ve birkaç ekonomistin tartıştığı gibi, bir sınıfın ekonomik işlevinin değişmesi, değerleri ve davranışlarını da dönüştürüyor. Şiir bahsinde, sosyoekonomik değişimler bölünmüş bir edebi kültür yarattı: Küçük bir sınıf içinde şiirin aşırı bolluğu ve bu sınıf dışında kalanlar için kesin bir yoksunluk. Demek mümkün ki sınıf odasının dışında -cemiyetin iki grubun etkileşime girmesini beklediği yerde- şairler ve sıradan okur selamı sabahı kesmiş durumdalar.

Şiirin eğitimli okurdan uzaklaşmasının bir başka, daha habis sonucu daha oldu. Bu kadar vasat şiirin yayımlanmakla kalmayıp övüldüğünü gören, bunca renksiz antoloji ve küçük derginin sayfaları arasında vakit öldüren okurların çoğu – hatta Joseph Epstein gibi kültürü olanlar bile- artık dişe dokunur hiçbir şiir yazılmadığını varsayıyorlar. Bu umumi şüphecilik, şiirin bir sanat biçimi olarak modern toplumdan tecrit edilmesinin nihai neticesini temsil ediyor.

Burada kaderin cilvesi, bu şüpheciliğin hakiki başarıların olduğu bir döneme tesadüf etmesi. Kötü paranın iyi parayı kovacağını söyleyen Gresham Kanunu, mevcut şiirde yalnızca yarım olarak işliyor. Vasatlığın korkunç cüssesi okurların çoğunu korkutup kaçırmış olabilir, fakat henüz yetenekli şairleri sahadan süremedi. Çağdaş şiirin karmaşasını ayıklayacak kadar sabırlı bir okur için hala etkileyici ve çeşitli yeni şiir örnekleri var. Adrienne Rich, mesela, girdiği küstah ve buyurgan polemiklere rağmen, her ölçüye göre büyük bir şair. Daha yaşlı nesilden birkaç örnek vermek gerekirse Donald Justice, Anthony Hecht, Donald Hall, James Merrill, Louis Simpson, William Stafford ve Richard Wilbur’un en iyi şiirleri, ulusal edebiyatın öne çıkan diğer eserleriyle karşılaştırıldığında ağırlıklarını korurlar. Aynı nesilde olup erken ölen Sylvia Plath ve James Wright’ı da bu listeye ekleyebiliriz. Amerika aynı zamanda göçmen şiiri açısından da zengin bir ülke, önde gelen şairler Czeslaw Milosz, Nina Cassian, Derek Walcott, Joseph Brodsky ve Thom Gunn’un ispatladığı gibi.

Lakin daha geniş bir kültürel rol üstelenmedikleri sürece, yetenekli şairler kamuya hitap edebilecek özgüveni kendilerinde bulamıyorlar. Arada bir, şair kendisini sosyal ya da politik bir akıma eklemleyerek fayda sağlıyor. Rich, mesela, eserlerinin vizyonunu genişletmek için feminizmi kullandı. Robert Bly en iyi şiirlerini Vietnam Savaşı’nı eleştirmek için yazdı. Daha geniş ve daha çeşitli bir kitleye hitap etme hissi, daha önceleri zayıf olan nazmına mizah, genişlik ve insanlık kattı. Fakat ilham perisini politikayla evlendirmek epey zorlu bir iş. Bunun neticesinde, çağdaş şairlerin çoğu, geniş kültürel planda büyük oranda görünmez olduklarının bilincinde olarak lirik ve tefekkür dolu şiirlerin daha mahrem formlarına odaklanıyorlar. (Tekil kalan birkaçı, X. J. Kennedy ve John Updike gibi, dehalarını kelime oyunları ve çocuk şiirinin şüpheyle ve aşağılamayla karşılanan gettosunda kullanıyorlar.) Bu yüzden, Amerikan şiiri politik ve hiciv şiirinde mükemmelleşmiş sayılmasa da, görülmemiş derecede güzel ve güçlü örnekler yaratmayı başarabildi. Kendisini gösteren mükemmelliğine rağmen, bu yeni eserler kendilerine şiir alt-kültürü dışında bir yer bulamadılar, zira geleneksel iletim mekanizması - yani güvenilir değerlendirme, dürüst eleştiri ve özenli seçkiler- ortadan kalkmış durumda. Vaktiyle Frost’u Eliot’u, Cummings ve Millay’i kültürel vizyonunun bir parçası yapan kitle, artık erişilemez durumda. Bugün Walt Whitman’ın “Muazzam şairler yaratmak için, muazzam bir okur kitlesi gerekir” sözü, bir ithama dönüşmüş durumda.


Çeviren: M. Bahadırhan Dinçaslan


Yazının ilk bölümü için tıklayınız: Nazım Dişe Dokunur mu I: Şiir Nasıl Gözden Düştü?

Yazının üçüncü bölümü için tıklayınız: Nazım Dişe Dokunur mu III: Bohemya’dan Bürokrasiye

Yazının dördüncü bölümü için tıklayınız: Nazım Dişe Dokunur mu IV: Şiir İnsanların Umrundayken

NELER SÖYLENDİ?
@
M. Bahadırhan Dinçaslan

M. Bahadırhan Dinçaslan

DİĞER YAZILARI Türk Milliyetçiliğinin Sahipliği Kavgası: Hudutsuz Namussuzlar 05-09-2021 13:39 Bir Komplo Teorisi: LGBT Kampanyasının Ekonomisi 27-08-2021 11:58 Afgan Anayasası Nasıl İflas Etti? 16-08-2021 14:24 Taş Kesilmek: Bir Savruk Hasbıhal 09-08-2021 11:05 Türk Milliyetçiliğinin 7 Temel Meselesi 27-07-2021 12:04 Derin Devlet Meselesine Farklı Bir Bakış 16-07-2021 11:39 Şort Giydi Diye Ağlatılan Kız ve Davarlar 06-07-2021 13:27 Türk Aile Yapısı ve Anonimleştiren Cemaat 02-07-2021 14:31 Sokakta Köpek Olmaması Gerektiğini Bilallere Anlatmak 30-06-2021 19:13 Kutsallar ve Domuzlar: İslamcılığın Sekülerleşmesi 28-06-2021 11:29 Milli Şairimiz Kimdir? 21-06-2021 23:38 Sen Hiç Milliyetçiye Benzemiyorsun 09-06-2021 20:48 Yakın Dosta Kredi Çekmek: Yalnızlar Ülkesi Türkiye 07-06-2021 01:25 Batı’yı Aydınlatmak: Yeliz’in Dedesi ve Erbaş’ın Zırvaları 04-06-2021 12:23 Faydalı Kilisenin Papazından 7 Ölümsüz Oyun Önerisi 24-05-2021 14:37 Sorusuz Bir Toplum: Kadim Cevaplarla Yetinmek 23-05-2021 14:30 Muhaliflerin Ümidini Baltalamak – Bir Seküler Günah 11-05-2021 12:38 Neden Milliyetçiyiz – Bir Nutuk Taslağı 02-05-2021 16:10 Türk Usulü İslam Arayışına Dair Birkaç Not 29-04-2021 01:31 Faydalı Kilisenin Papazından Mitoloji Kitapları Seçkisi 20-04-2021 22:51 12 Nisan Şakası(!) ve Mizah Üzerine 12-04-2021 21:49 Türk Esirlerine Yardım Eden Bir Uygur'un Düşündürdükleri 04-04-2021 23:44 İbne LGBT Olunca 29-03-2021 16:53 Milliyetçi Siyasetin Geleceği: Özdağ ve Kuracağı Parti 21-03-2021 00:01 Büyük Adam Yaratamamak: Neden Bu Haldeyiz? 12-03-2021 15:32 Azgın Milliyetçilik: İnfial Yaratan Şiddet Olayları ve Milliyetçilik İlişkisi 07-03-2021 14:34 Eyam’dan Eyyamcılığa: Salgın Tedbirlerinin Bitmesi Gerekliliğine Dair 05-03-2021 12:43 Trrrummm Tiki Tak - Makinalaşmak: İnternet Çağının Hafızasız Yığınları 28-02-2021 19:39 Bir Kitap Nasıl Basılıyor? 19-02-2021 20:55 Şeriatçılar Ay'a Gidebilir mi? 15-02-2021 14:26 Samimi İslamcılar ve Yapmacık Muhalifler: Bir Eleştiri Yazısı 11-02-2021 14:12 Boğaziçi Olayları ve Makul Vatandaş: Ya-Ya Kamplarına Mecbur Muyuz? 08-02-2021 02:51 Bir Polis Yazısı 03-02-2021 22:49 Turan Hayal Midir - II 24-01-2021 23:53 Qanon: Bir Siber-Kültün Portresi 22-01-2021 01:39 Şimşirgil'in Cevabına Cevap 17-01-2021 15:39 Sosyal Medya: İnternetin Poposunun Rengi 10-01-2021 16:40 ABD'den Türkiye'ye İki Kamplı Siyaset 08-01-2021 11:37 Sümüklü Sıpalar ve Medya Sansürü 06-01-2021 16:33 Teröristsin Teröristim Terörist 05-01-2021 21:03 Nazım Dişe Dokunur mu IV: Şiir İnsanların Umrundayken 28-12-2020 10:37 Bayburt’un Acı Serencamı – Türk Kültüründe İçkinin Yeri ve Önemi 23-12-2020 21:23 Türk Milliyetçiliği Gözünden Mevlana 22-12-2020 11:10 Kuzgun - The Raven 20-12-2020 02:56 7 Güzel Ressam 13-12-2020 01:14 Türk Edebiyatı mı Türkçe Edebiyat mı? 10-12-2020 15:20 Türk Milliyetçileri Kime Oy Verecek? 09-12-2020 13:06 Nazım Dişe Dokunur mu III: Bohemya’dan Bürokrasiye 09-12-2020 00:47 Nazım Dişe Dokunur mu II: Alt-Kültürün İçyüzü 06-12-2020 18:55 Nazım Dişe Dokunur mu I: Şiir Nasıl Gözden Düştü? 05-12-2020 15:31 Mustafa Öztürk'le Dayanışma: Rafızi Olma Hürriyeti 03-12-2020 16:20 Etimoloji: Mihrap, Feriştah, Kalak, Gerekmek 27-11-2020 12:37 CHP’den Atsız Parkı yahut Alevilik Ali’yi Sevmekse Biz de Aleviyiz 19-11-2020 15:34 İyi Şiir Üzerine 17-11-2020 15:51 Batı'ya Ağıt 15-11-2020 23:01 Azerbaycan Sahada Kazandı – Masada Kaybetti – mi? 11-11-2020 13:42 Onlar Kalabalık, Biz Yükseğiz - II 09-11-2020 13:32 Karabağ'dan Turancılık Dersleri 08-11-2020 18:46 Onlar Kalabalık, Biz Yükseğiz - I 04-11-2020 21:17 Eşit Değiliz: Demokrasi ve Alt-İnsana Dair 02-11-2020 14:29 İfade Özgürlüğü: Karikatür Çizme Hürriyetine Dair 27-10-2020 15:08 Alt-İnsanın Müziği: Rap 23-10-2020 12:38 Türk Milliyetçilerini Bekleyen Kavga 18-10-2020 23:58 Anayasa Mahkemesi Tartışmasından Kadir Şeker’e: Devlet Kabadayılığı 14-10-2020 12:36 Etkili Hitabet Sözlüğü IV – Türkçenin Sırları 09-10-2020 11:53 Türk’ü Teoriye Hapsetmek 06-10-2020 13:55 Türk Milliyetçileri Neden Dağınık 29-09-2020 13:22 Etkili Hitabet Sözlüğü III – Etkileyici Metin Örnekleri 28-09-2020 12:39 Etkili Hitabet Sözlüğü II – Retoriğin Teorisi 24-09-2020 11:22 Etkili Hitabet Sözlüğü I – Retoriğin Sırları 22-09-2020 11:52 Mitolojiden Beslenmek: Arthur mu, Beyrek mi? 21-09-2020 10:52 Ne Gereği Var Gülüşü 17-09-2020 12:44 Dini Çıkarırsan Geriye Ne Kalır? 16-09-2020 10:35 Koydu, Koyduk, Koyarız: Koyunların Milliyetçiliği 15-09-2020 11:13 Elini Sallasan Elli Hassasiyet 14-09-2020 14:35 Türk Kaşarı: Halkımızın Bir Bölümünün Değerleri 07-09-2020 14:02 Köpekbalıklarının Türkiye'si 31-08-2020 13:05 Ölüm Orucu: Devletin Temelinde Bir Dinamit 30-08-2020 00:00 Dış Türklere Rağmen: Turancılığın Zırvaları(!) 27-08-2020 14:36 Türk Milliyetçisi Nasıl Bir Demokrasi İster? 23-08-2020 17:53 Örs, Çekiç, Kılıç: Rock ve Siyaset 17-08-2020 15:52 Hasbıhal XI: İngiliz-Amerikan Şiirlerinden Seçmeler 13-08-2020 23:11 Bedevinin Şerrinden Atatürk’e Sığınmak 04-08-2020 16:58 Hasbıhal X: Coleridge ve Kubilay 30-07-2020 00:40 Dosya: Gençler Dinden Neden/Nasıl Çıkıyor? 28-07-2020 18:17 AKP'yi Alkışlayarak Yıkmak 14-07-2020 14:47 Microtargeting: Kapıda Bekleyen Devrim 08-07-2020 15:54 Türk Milliyetçiliğinin Ekonomi-Politiği: İnsan Fıtratı ve Orta Sınıf 06-07-2020 15:58 Ziya Selçuk’a Kapalı Mektup 24-06-2020 22:26 Haydi Irkçılık Yapalım 21-06-2020 17:04 Muhalif Mevzilerde Canavarlaşma Problemi 16-06-2020 23:26 Faydalı Kilisenin Papazından 20 Makale Önerisi 14-06-2020 15:13 Zihin Jimnastiği: Polonya Türkiye Hattı 08-06-2020 20:58 Türk Kime Denir 27-05-2020 19:54 Bella'nın Kısa Donu 22-05-2020 21:02 Barnabas İncili: Bir Zırvanın Anatomisi 19-05-2020 20:21 Benim Seküler Milliyetçi Kardeşim… La Tahzen! Ve Düşmanım: Hele Bir Oku… 20-04-2020 20:23 20 Yaş İhtiyarları ve 30 Yaş Gençleri 16-04-2020 19:08 Sinanoğlu: Eternal Sunshine of the Spotless Türkçe 14-04-2020 18:33 Salgın ve Ekonomi: Kara Vebadan Sonra 12-04-2020 20:15 Türkçülüğün Farzı: Zengin Olmak 02-04-2020 21:26 Turan Hayal midir? 26-03-2020 15:25 Rus Gribinden Çin Virüsüne: Salgınlar ve Toplum 23-03-2020 14:28 Seküler Milliyetçilik: Bizimkisi Bir Aşk Hikayesi 19-03-2020 19:59 Korona Salgını ve Milliyetçilik 17-03-2020 20:55 Siyaset ve Ahlak: Mülahazalar, Gözlemler ve Beddua 11-03-2020 20:17 Türkçü Feminizm: Başörtüsü Tartışmaları ve Birtakım Öneriler 02-03-2020 20:19 Şehitlerin Ardından Gülenlere Dair Küfür İçermeyen Bir Yazı 01-03-2020 18:17 Vahşi Doğu’nun Kovboyu: Kadir Şeker 12-02-2020 19:58 Sosyal Medyanın Korona Virüsü: İlginç Bilgi 09-02-2020 20:00 Türk Milliyetçiliğinin Ekonomi Politiği – Çare Kapitalizm 02-02-2020 15:53 Devlet Fetişi ve Deprem 26-01-2020 20:02 Gidecekler… Ya Sonra? 21-01-2020 20:39 Din mi Kültürü Etkiler, Kültür mü Dini Etkiler? 16-01-2020 14:43 İki Parti Kıskacında Milliyetçiliğin Geleceği 15-01-2020 19:58 Bozkır Hikayeleri: Türk Çocuğuna Bir Hediye 13-01-2020 14:24 Erkeklerin Aşk Acısı ve Bir Kadın Olarak Milliyetçilik 10-01-2020 18:00 Türk Ocağı’nda İncir Ağacı 03-01-2020 22:52 Yerli Otomobilin Gözleri 28-12-2019 19:57 Kutsal Kitabın Stratejisi – Tapınakçı Altınları 26-12-2019 15:09 Mansur Başkana Bir Ankaralı Mektubu 23-12-2019 14:27 Bizden Neden Bir Halt Olmaz 18-12-2019 20:14 Samimiyetinizi Seveyim 17-12-2019 19:59 Britanya Seçimleri: Yeni Sağ-Sol Savaşı 13-12-2019 23:54 İntihar Ediyorum – Lütfen Bu Yazıyı Okuyun 09-12-2019 18:30 Ali Babacan Ne Dedi 26-11-2019 23:32 Dinin Adamından Uzak Dur 25-11-2019 17:59 Milliyetçileri Silahlandırmak 18-11-2019 18:23 10 Kasım'da Dikilmek 11-11-2019 15:55 Medeniyet Fay Hattına Kurulur 04-11-2019 17:59 İmamoğlu ve Yavaş: İki Başkana Dair Bir Analiz 27-10-2019 17:58 İmkansız Muhafazakarlık ve Muhalefet 10-10-2019 15:04 Gönülleri Birleşenlere Bir Davet 10-10-2019 14:56
E-Bülten Kayıt
ARŞİV ARAMA