Bir Veda Yazısı

Eyvallahsız olmak zor iştir sevgili okur. Otuz beş yıllık hayatımda doğrularım, yanlışlarım vardır. Fakat Atsız’ın dediği gibi, merdanelikle şöyle ayrılıklara, geçmişe bakınca gurur doluyorum. Zira bir işi başardım: Eyvallahsızlık. Diyetini kolunu keserek ödeyen Seyfettin karakterine çocukluğumda özenmiştim, belki ondandır.

Örgütlenme ve yayın üzerine bütün hikayem de bu eyvallahsızlığı yayma, kolektif hale getirme çabamdan ibarettir. Yalnız kendime konforlu bir hayat kurabilmek yeterli olmayacaktı. Zira o zaman içimdeki bozkır çocuğu kendini kötü hissedecekti. Benim gibilerin hak etmediği bir sefalet içinde olmasına kayıtsız gözlerle bakabilen, kendi keyfini sürebilen birisi değilim. Onlar için bir şey yapmamış olmak benim için azap olurdu – şairin dediği gibi hem kanımdan hem sütümden bendeki huy budur. 

Yıllar önce beni çok etkileyen bir sahne yaşamıştım. Henüz reşit değilken Türk milliyetçisi olduğu için öldürülen bir çocuğun ihtiyar babasını, o şehadetten neredeyse kırk yıl sonra tanımıştım. Ona birkaç saatlik evlatlık edecektim, yerini dolduramazdım ama biraz gülüp eğlendirmek istedim. Kendisi -ki geçenlerde rahmetli oldu, anmış olalım- ihtiyarlığın malum hastalığına tutulmuştu ama sohbete biraz olsun dahil olabiliyordu. Mavranın ortasında, bir ağabeyim “yahu bu Bahadır’ın arkasında kim var diye soruyorlar” deyince, bir anda o gözlerdeki donukluk gitti. Heybetlendi, dedi ki “bir daha sana bunu sorarlarsa, on altı yaşında toprağa girmiş Bekir’in babası var diyeceksin.” O anı hiç unutmadım, hala unutmuyorum. O babaya o anda bir söz verdim ben, Bekir boşa ölmüş olmayacak.

O söz beni ayakta tuttu. Ne yaptıysam, ki artık birçok misyonu terk etmek üzere olduğumdan sansürsüz konuşabilirim ve diyebilirim ki çok iş başardım; o sözü yerine getirmek için yaptım. Milliyetçi Türkiye… Hayalim budur. Milliyetçiliğe inancım var, o Bekir’lere, Bahadır’lara, Ahmet’lere ve Ayşe’lere faydalı olacağını düşündüğüm için didindim. Bize faydası olanlara borçlu olduğumu hissettiğim için sebat ettim. Ben yapmazsam başka kimse yapmaz hissini hep canlı tuttum; kendimi önemsediğimden değil, vazifemi hayatımın merkezine konumlandırdığımdan. 

O sözün bana yaşattığı hissi paylaşanlarla bir araya gelmek şarttı. Bunu da başardığımı düşünüyorum. Bir mevzi açtık, bir alan yarattık – henüz kazanamamış olsak da bizden sonra geleceklerin kavgayı daha münasip koşullarda verebilmesi için bir temel attık. TamgaTürk, böyle doğdu. İYİ Parti’den ayrıldığım günlerde bir davet yaptım ve o davete icabet edenlerin talebi üzerine kuruldu. 7 yıllık hayatında hem o davete icabet edenlere verdiği sözleri hem kurucusunun Bekir’in babasına verdiği sözleri hep tuttu. Milliyetçi Kongre Derneği’ni yarattı, temsil edilmediğimiz alanlarda Türk milliyetçiliğe temsil fırsatı yarattı, birçok mağdurun hakkını savundu ve kazandı, gündem üzerindeki baskıyı yer yer delmeyi başardı. Çok düşman kazandı – ancak kazandığı dost sayısı çok daha fazla. 

Yönetirken şeffaf ve eyvallahsız olmaya hep dikkat ettim. İlkelerimizden taviz vermeyerek bir ideolojik yayın misyonuna sadık kalmaya devam edecek ve ağa kabul etmeyecektik. Bunu şimdiye dek başardık. Zordu ama bununla gurur duyuyorum: Bir grup Türk milliyetçisinin yalnız Türk milliyetçilerine dayanarak kurduğu bir yayın, kimseye eyvallah etmeden bunu başardı. Demek olabiliyormuş, başka bir yol da mümkünmüş. Milyon hatta milyar bütçeli kurumların yaratmaya çalıştığı tiplemeler tek bir orijinal söz söyleyemezken, yalnız milliyetçi idealizme ve milliyetçilerin yoldaşlığına sahip Bahadırhan’ın kitapları satıyor, sözü itibar görüyor, kurduğu “ortam” ortalama seviyeyi yukarı çekiyorsa, bu yalnız Bahadırhan’ın şahsındaki yeteneklerden değildir. O davete icabet edenlerin topyekun yüksek seciyesindendir. Yüksek seciyenin en az maddi imkanlar kadar kıymetli olduğunu gösterebildik.

Bu işin elbette maddi külfeti olacaktı. Üstelik kendi prensiplerimiz bu yükü artırıyordu: Angarya olmayacak. Herkes namusuyla çalışıp bu kurumdan geçimini sağlayabilecek – Bahadırhan hariç tabii. Bunu da başardık. Sosyalistlik iddiasındaki birçok kurum çalışanının emeğine çöreklenir, milliyetçilik iddiasındaki birçok şahıs yanına gelen gençlerin kanını içerken bizim bünyemizde çalışan herkes hakkını aldı. Tek bir damla alın terine saygısızlık etmedik, onu aziz bildik. 

Bütün bu süreçte, bize düşmanlık edenlerin bile hakkını teslim etmek zorunda kaldığı, bize özgü bir vaziyet de hasıl oldu. Bizim kadar engellenmiş başka bir yapı var mıdır? Hem namuslu olacağız hem para kazanacağız dedik. Bunu başardığımız gün, YouTube üzerinden gelirlerimiz engellendi. Alternatif yollara başvurduk, oralarda başımıza gelmeyen kalmadı. Yeni hesap açtık, kapatıldı, açıldı, bir daha kapatıldı bir daha açıldı. Twitter hesabımız engellendi, Instagram hesabımız kapatıldı. Sayısız hukuki yaptırımla karşılaştık. Bunu, en doğru adresleri rahatsız eden biziz diye yorumladık ve gurur vesilesi yaptık.

Fakat maalesef bir düşme trendine girdik, zira anlıyorum ki kitlemiz de yoruldu. Okunmalar biraz da dünyaya hakim olan video/podcast talebi yüzünden düşmüştü. Ama izlenmelerimiz de düştü. Bağışlar düştü. Türkiye ekonomik ve kültürel bir çöküş yaşarken, hitap ettiğimiz kitle de bundan korunamadı, maalesef hayat gailesi içinde artık bizi maddi olarak desteklemeyi bırak, takip edecek takati kendinde bulamaz oldu. Onlara kızgın değilim. 

Geldiğimiz noktada, her şeyden evvel bizimle çalışan arkadaşlarımıza karşı sorumluluğum gereği gerçekçi olmak zorundayım. Kasamızda paramız yok – Mart başında maaşları ödedikten sonra yeniden para kazanma umudumuz da yok. Üstelik artık izlenmiyoruz, umutsuzluğa kapılsın ve kurmay-ideolojik bakışı bıraksın, sahte umutların peşine düşsün diye epeydir uğraşılan milliyetçi camianın içinde “hayır, başka bir yol mümkün” diyen sesimiz artık cılız çıkıyor, yaptırımlar bizi yok edemese de görünmez kılmayı başardı. Bu, sürdürülebilir değildir. 

Mart ayında tasfiye sürecine gireceğiz. Akabinde TamgaTürk, bir mecra olarak devam edecek ama, benim kişisel imkanlarımla, mümkün mertebe başkalarının emeğine ihtiyaç duymadan sürdürmeye çalıştığım bir yere dönüşecek. Çünkü ben kendimi bu uğurda “yakmaya” kararlıyım – kendimden başkasını yakma hakkı ve haddini kendimde görmüyorum. Herkes bir ananın kuzusu, bir yârin sevgilisi, bir çocuğun kahramanıdır. Benimle yoldaşlık etmeye hazır olanlar buna razı olsalar bile ben, onlara aynı zamanda anne-babalarının, eşlerinin, çocuklarının, dostlarının gözünden bakabiliyorum. Belki bu örneği okurken biraz gülümseyeceksin ama madem Ramazan, dinî müktesebattan örnek vereyim: Ebu Bekir’in “Ya Rabbi, bedenimi öyle büyüt ki cehennemi doldurayım, benden başkası giremesin” diye dua ettiğini okumuştum küçükken. Çok asil bir tavır gibi gelmişti. Öyle davranmak istiyorum. 

Bu yüzden, bazı sözlerimi tutamayacağımı söylemem icap ediyor. Mart sonundan itibaren her gün video çekemeyeceğiz. Her gün, kör-topal da olsa önemli bulduğumuz haberleri giriyorduk, giremeyeceğiz. Muhtemelen ofisimizi de kapatacağız – size ikram etmekten mutlu olduğumuz (ve kahve sevenleri döverek içirdiğimiz) çayımız ve paylaştığımız öğle yemeğimiz olmayacak. Bu son küçülmemiz – maalesef benim zayıf bedenim ve küçük aklıma dek küçüleceğiz, ricat edeceğiz. Fakat her ricat bozgun demek değildir. Nefes alacağız. Başka yollar bulacağız. Mücadeleye devam edeceğiz. Hep alıntıladığım bir türkü vardır: Bir ben ölmeyinen ordu bozulmaz. Bu kadar yıllık çabada eğer her tespitimiz ve eylemimiz haklı, doğru ve isabetli olsaydı, engelleri aşmış olurduk diye düşünüyorum. Demek, Mehlika Sultan oradan gelmeyecekmiş. Başka yerden gelecekse, oralarda nöbet tutan arkadaşlara destek olmak lazım. Kalabalıklar bana, zımnen ve mecazen “Bahadırhan, senin işin bu değil” demiş oldular. Benim yapmayı bildiğim başka iş yok, fakat kalabalığa kızma hakkını da kendimde görmüyorum.

Titreyen parmaklar ve göllenen gözlerle yazdığım bu yazının kimsenin ümidini, mücadele azmini kırmasını istemem. O yüzden başka bir taraftan bakacağım. Virgil, zorlukları aşmaya çalışan kahramanına "Forsan et haec olim meminisse iuvabit." dedirtiyor. Gün gelir de bunu bile hatırlar güleriz. Şu içinden geçtiğimiz günleri dahi gülerek hatırlayabilme ihtimali... Bir adım daha atabilmek için bulabildiğim yegane teselli. Ümidim odur ki, şu serüvende yarattığımız alan, artık bizden sıyrılmıştır, bizim ötemize geçmiştir. Oradaki birikim, başka arkadaşların yakıtı olur da, Bekir’in ölümü boşuna olmaz – bizim onunla kıyas kabul etmeyecek emeğimiz de öyle. Bunu başarabildiğimizi düşünüyorum. 

TamgaTürk için çektiğim kredileri kapatana dek, mevcut desteğinizi sürdürmenizi rica ederim. Sonrasında ben zaten hep olduğum yere, sigara dumanıyla boğulan odasından Türklere dair yazıp çizen adamın koltuğuna döneceğim. O adamın belki bir çay ikramı ve dost selamından fazlasına ihtiyacı yok.

Seni dünya gözüyle bir kere görmeden derdini kendi derdi bellemiş dostun;
Bahadırhan.